Eindelijk heb ik een leuke plek gevonden om naar te verhuizen ! Het is op 10 mijl afstand van het werk, maakt deel uit van een appartementen complex zoals in Melrose Place, heeft een zwembad en een eigen binnenstraatje dat verlicht wordt door lantaarntjes. Het appartement deel ik met een roomie maar das OK want dan moet ik de huur niet volledig zelf betalen ! De kamer is groot genoeg, heeft als uitzicht bomen en gras, ik heb een eigen badkamer en de keuken heeft alle toestellen om een deftige maaltijd klaar te maken.
Nu moet ik vandaag ervoor zorgen dat ik een 'application' kan indienen zodat de huisbaas mijn credit history kan checken. Niet dat ik al enige credit heb opgebouwd maar ik heb op z'n minst geen bad credit. Normaal zou ik deze zaterdag kunnen intrekken, maar het is zowat een onzekere situatie omdat ik nog eerst officieel moet worden goedgekeurd door de huisbaas.
Het zal in elk geval een hele verademing zijn om terug mijn eigen kamer te hebben. Ik slaap de voorbije weken in de zetel in de Family room en de hondjes houden mij vaak wakker 's nachts. Nog even en ik kan weer genieten van een zalige nachtrust ! Het adres laat ik jullie nog wel weten.
Vandaag wordt een drukke dag op het werk: Red Bull houdt bij ons een vlieg-event. Ahja !
Gisteren heb ik nog wat fotootjes getrokken van typische dingen uit de buurt. Ik zal ze morgen online zetten en wat commentaar bijschrijven.
Thursday, February 28, 2008
Tuesday, February 26, 2008
B-trip
De reis naar de Oostkust voelde zaterdagochtend aan als een aardverschuiving in mijn lichaam.
Al was ik s'ochtends nog zo fris als een hoentje opgestaan, twee uur later in de vlucht voelt mijn keel zo droog aan als de woestijn die onder ons voorbijtrekt. Bij aankomst in Baltimore weet ik dan ook zeker: een valling is geboren.
Dat maakte het weerzien van Aki er niet minder blij om. Ook Fai zat als verrassing in de auto te wachten, maar toen ik de koffer opendeed was ze te slaperig om te beseffen wat er aan de hand was. Het zicht op weg naar huis was ook een aanpassing: geen groene bomen, palmbomen en bergen in de verte, maar wel een mooi winterbeeld met kale bomen, witte besneeuwde plekken en vooral: het was koud.
De volgende dag spendeerden we aan 'onderhoud'. Onderhoud ?? Ja, Fai moest nog eens flink onder de schaar genomen worden. Ze stond mooi hoor, met haar lange manen en palmboom op haar kop, maar het was tijd om geknipt te worden. Op zich is dat nog geen onoverkomelijke klus, maar ze zit ook in haar ruif-periode. Wanneer je je hand over haar rug laat gaan, blijft er een grote pluk vacht aan hangen. Aki raadde mij aan om ze eerst uit te blazen in de kelder, zodat het meeste haar toch al weg is.. beneden sprongen de vlokken uit haar vacht en kwam het op mij terecht. Ik zag er uit als een harig monster..
Het knippen is uiteindelijk toch gelukt. Eerst begin je er super voorzichtig aan maar al snel besef je dat je op die manier niet vooruit komt en begin je grotere knippen te nemen. Fai is niet perfect geknipt natuurlijk, maar ze staat er wel weer verzorgd bij.
Die avond hebben we dan nog lekkere Aki-spagetti gegeten. mmm ! Ook Aki lijkt zich goed te hebben aangepast. Het huis is georganiseerd op Fai's aanwezigheid, de wandeling 'sochtends en 's avonds is een vast ritueel geworden, het koken is veranderd naar diepvriesmaaltijden opwarmen. :-)
Maandagochtend was het bezoek aan de orthodontist. Ditkeer mag ik rekkerkes beginnen dragen die mijn beet moeten verbeteren. Die rekkerkes moet ik zelf van de bovenkaak naar onderkaak trekken. Het begint te wegen, heel dat gedoe met rekkerkes en blokjes en staafjes.. Nog 3 visites en ik ben er vanaf. Het zal het allemaal waard geweest zijn.
De vlucht naar LA was lang. Vetrekken om 17u5 in Baltimore, eerst een 5 en half uur vliegen naar Phoenix, Arizona. Een laaaange vlucht, met een saaie film en de valling die parten speelt. Om 8u plaatselijke tijd kom in aan in Phoenix. Met de nieuwe bijstelling op mijn tanden deed het verschrikkelijk zeer om te eten en dus probeerde ik een zachte cake en een milkshake van starbucks naar binnen te werken. De overstap zelf gebeurde redelijk vlot, maar eens we allemaal op het vliegtuig gezeten waren kregen we te horen dat er technische mankementen waren die eerst moeten opgelost worden voor we konden vetrekken. Ongeveer een half uur later zaten we dan eindelijk in de lucht. Nog geen 40 minuten later duiken de lichtjes van LA weer op. In de verte gloeit downtown. Leuk hoe ik me nu boven de stad kan situeren.
Aan de grond is het warm. Terwijl ik wacht op een lift van Steve, begint episode 2 in het LA verhaal. Dit keer met gemengde gevoelens want deze plek mag dan wel als thuis aanvoelen, het stukje thuis aan de oostkust zal ik ook nooit kunnen loslaten.
Al was ik s'ochtends nog zo fris als een hoentje opgestaan, twee uur later in de vlucht voelt mijn keel zo droog aan als de woestijn die onder ons voorbijtrekt. Bij aankomst in Baltimore weet ik dan ook zeker: een valling is geboren.
Dat maakte het weerzien van Aki er niet minder blij om. Ook Fai zat als verrassing in de auto te wachten, maar toen ik de koffer opendeed was ze te slaperig om te beseffen wat er aan de hand was. Het zicht op weg naar huis was ook een aanpassing: geen groene bomen, palmbomen en bergen in de verte, maar wel een mooi winterbeeld met kale bomen, witte besneeuwde plekken en vooral: het was koud.
De volgende dag spendeerden we aan 'onderhoud'. Onderhoud ?? Ja, Fai moest nog eens flink onder de schaar genomen worden. Ze stond mooi hoor, met haar lange manen en palmboom op haar kop, maar het was tijd om geknipt te worden. Op zich is dat nog geen onoverkomelijke klus, maar ze zit ook in haar ruif-periode. Wanneer je je hand over haar rug laat gaan, blijft er een grote pluk vacht aan hangen. Aki raadde mij aan om ze eerst uit te blazen in de kelder, zodat het meeste haar toch al weg is.. beneden sprongen de vlokken uit haar vacht en kwam het op mij terecht. Ik zag er uit als een harig monster..
Het knippen is uiteindelijk toch gelukt. Eerst begin je er super voorzichtig aan maar al snel besef je dat je op die manier niet vooruit komt en begin je grotere knippen te nemen. Fai is niet perfect geknipt natuurlijk, maar ze staat er wel weer verzorgd bij.
Die avond hebben we dan nog lekkere Aki-spagetti gegeten. mmm ! Ook Aki lijkt zich goed te hebben aangepast. Het huis is georganiseerd op Fai's aanwezigheid, de wandeling 'sochtends en 's avonds is een vast ritueel geworden, het koken is veranderd naar diepvriesmaaltijden opwarmen. :-)
Maandagochtend was het bezoek aan de orthodontist. Ditkeer mag ik rekkerkes beginnen dragen die mijn beet moeten verbeteren. Die rekkerkes moet ik zelf van de bovenkaak naar onderkaak trekken. Het begint te wegen, heel dat gedoe met rekkerkes en blokjes en staafjes.. Nog 3 visites en ik ben er vanaf. Het zal het allemaal waard geweest zijn.
De vlucht naar LA was lang. Vetrekken om 17u5 in Baltimore, eerst een 5 en half uur vliegen naar Phoenix, Arizona. Een laaaange vlucht, met een saaie film en de valling die parten speelt. Om 8u plaatselijke tijd kom in aan in Phoenix. Met de nieuwe bijstelling op mijn tanden deed het verschrikkelijk zeer om te eten en dus probeerde ik een zachte cake en een milkshake van starbucks naar binnen te werken. De overstap zelf gebeurde redelijk vlot, maar eens we allemaal op het vliegtuig gezeten waren kregen we te horen dat er technische mankementen waren die eerst moeten opgelost worden voor we konden vetrekken. Ongeveer een half uur later zaten we dan eindelijk in de lucht. Nog geen 40 minuten later duiken de lichtjes van LA weer op. In de verte gloeit downtown. Leuk hoe ik me nu boven de stad kan situeren.
Aan de grond is het warm. Terwijl ik wacht op een lift van Steve, begint episode 2 in het LA verhaal. Dit keer met gemengde gevoelens want deze plek mag dan wel als thuis aanvoelen, het stukje thuis aan de oostkust zal ik ook nooit kunnen loslaten.
Thursday, February 21, 2008
Vechten voor een gezond dieet.
Momenteel is het aanhouden van een gebalanceerd dieet moeilijker dan gedacht. Koken voor je alleene is niet evident: wil je een stukje vlees in huis halen dan ben je vaak verplicht om een gezin-superpack van 5 stuks te kopen.
Toegegeven, met de vele eetmogelijkheden in de stad is het maar al te vaak verleidelijk om je eten ergens te gaan halen.
Het is dan ook jammer dat groenten hier meer als versiering lijkt gebruikt te worden dan als een gezonde aanvulling van de maaltijd.
Diversiteit aan groenten bij een doorsnee restaurantbezoek is aan de Westkust ver te zoeken. Je hebt keuze tussen sla, broccoli, tomaten, paprika's.. sla, broccoli, tomaten, paprika's.. enz..
Vaak kies ik voor broccoli omdat dit nog het best te eten is.
Gisteren stond ik in de Chinese Panda Express ongedurig te snakken naar een deugdoende schep frisgroene brocolli die heerlijk lag te stomen in de etalage. De teleurstelling was dan ook groot wanneer bleek dat het het kroontje wel min of meer beetklaar was, maar het steeltje als een rubber naar binnen gleed. Ach, we hebben op z'n minst 'gezond' gegeten.
Het is dit of een lading junk food die overal te vinden is. Pizza's, burrito's, taco's en hamburgers, als het maar vettig en lekker is. Overlaatst probeerde ik een sloppy joe hamburger van Thompson's Shack. Op de verpakking van het broodje vlees staat als logo een retro-boerenschuur met daaronder het motto 'If this doesn't show a shack, bring it back.'
Schuur of niet, een paar beten later wilde ik maar al te graag dit broodje smurrie terug de toonbank over schuiven. Een brok uitgedroogd gehakt dat zwemt in een onherkenbare tomatensaus, aangedikt met ajuinringen zo groot als een tafelonderlegger die wulps in je gezicht springen wanneer je tanden zich in het broodje zetten. Leuk is anders.
Vandaag ben ik weliswaar tevreden met mijn aankoop uit de supermarkt. Een gezond broodje kalkoen met sla een tomaatjes, aangevuld met meloen en aardbeien en een lekkere potato salad, allemaal voor maar 5 dollar. Een koopje !
Toegegeven, met de vele eetmogelijkheden in de stad is het maar al te vaak verleidelijk om je eten ergens te gaan halen.
Het is dan ook jammer dat groenten hier meer als versiering lijkt gebruikt te worden dan als een gezonde aanvulling van de maaltijd.
Diversiteit aan groenten bij een doorsnee restaurantbezoek is aan de Westkust ver te zoeken. Je hebt keuze tussen sla, broccoli, tomaten, paprika's.. sla, broccoli, tomaten, paprika's.. enz..
Vaak kies ik voor broccoli omdat dit nog het best te eten is.
Gisteren stond ik in de Chinese Panda Express ongedurig te snakken naar een deugdoende schep frisgroene brocolli die heerlijk lag te stomen in de etalage. De teleurstelling was dan ook groot wanneer bleek dat het het kroontje wel min of meer beetklaar was, maar het steeltje als een rubber naar binnen gleed. Ach, we hebben op z'n minst 'gezond' gegeten.
Het is dit of een lading junk food die overal te vinden is. Pizza's, burrito's, taco's en hamburgers, als het maar vettig en lekker is. Overlaatst probeerde ik een sloppy joe hamburger van Thompson's Shack. Op de verpakking van het broodje vlees staat als logo een retro-boerenschuur met daaronder het motto 'If this doesn't show a shack, bring it back.'
Schuur of niet, een paar beten later wilde ik maar al te graag dit broodje smurrie terug de toonbank over schuiven. Een brok uitgedroogd gehakt dat zwemt in een onherkenbare tomatensaus, aangedikt met ajuinringen zo groot als een tafelonderlegger die wulps in je gezicht springen wanneer je tanden zich in het broodje zetten. Leuk is anders.
Vandaag ben ik weliswaar tevreden met mijn aankoop uit de supermarkt. Een gezond broodje kalkoen met sla een tomaatjes, aangevuld met meloen en aardbeien en een lekkere potato salad, allemaal voor maar 5 dollar. Een koopje !
Wednesday, February 20, 2008
Vogelvrij
Elke keer opnieuw is het boeiend om de ervaring van een first time skydiver van het gezicht af te lezen.
Het zich laten vallen in de tunnel gaat meestal gepaard met een verschrikte blik, waarna de mondhoeken algauw naar boven krullen en de tanden dan toch ontbloten tot een brede lach.
Die lach verandert op het moment dat de enthousiaste vlieger ontdekt dat het waterige gevoel op z'n neus geen condensatievocht maar speeksel is dat uit de open mondholte naar boven kruipt. Al gauw wapperen de neusvleugels dan open, gaat de mond weer dicht en komt even die verschrikte blik ook terug.
De instructeur doet nu het rockende handsignaal 'relaaaxx' waarop de mondhoeken dan toch weer een glimlach op het gezicht tekenen.
Ondertussen wapperen de benen en armen flink in de lucht. De ene vliegende held denkt als superman te moeten vliegen, met 1 arm vooruit en de ander achter de rug, met als gevolg een acrobatische flip en een landing op de rug. Dat zal hem leren.
Een andere newbie denkt dat zwemmen the way to go is. De instructeur die de vlieger begeleid krijgt flinke stoten in kwetsbare plaatsen maar tracht er alsnog professioneel bij te blijven.
Je hebt ook de first time skydivers met duidelijk talent die het principe meteen doorhebben. Ze vallen kaarsrecht de tunnel in en op een vijftal seconden hangen ze in de lucht met hun blik op een zalige oneindigheid. De instructeur kan dan rustig knikken. "You're doing perfect."
En dan heb je die eenzame vliegmomenten die je tot diep van binnen roeren. De allerkleinste kindjes vanaf 3 jaar denken echt als superman te kunnen vliegen en kijken tijdens hun skydive vol verwondering naar hun ouders die honderd foto's maken van hun vliegende spruit.
Deze avond hadden we een 64 jarige dame die enthousiast 2 skydives afwerkte en volledige hyper stond van de ervaring. Achteraf wist ze me te vertellen dat ze vandaag haar moeder had begraven en dat we ondanks dit emotionele moment haar dag weer hadden goed gemaakt.
En daardoor werd ik er weer aan herinnerd dat dit geen gewone job is. Dit is mensen een kans geven om alles even los te laten en te ervaren - al is het maar voor een minuut - hoe het voelt om vogelvrij te zijn.
Het zich laten vallen in de tunnel gaat meestal gepaard met een verschrikte blik, waarna de mondhoeken algauw naar boven krullen en de tanden dan toch ontbloten tot een brede lach.
Die lach verandert op het moment dat de enthousiaste vlieger ontdekt dat het waterige gevoel op z'n neus geen condensatievocht maar speeksel is dat uit de open mondholte naar boven kruipt. Al gauw wapperen de neusvleugels dan open, gaat de mond weer dicht en komt even die verschrikte blik ook terug.
De instructeur doet nu het rockende handsignaal 'relaaaxx' waarop de mondhoeken dan toch weer een glimlach op het gezicht tekenen.
Ondertussen wapperen de benen en armen flink in de lucht. De ene vliegende held denkt als superman te moeten vliegen, met 1 arm vooruit en de ander achter de rug, met als gevolg een acrobatische flip en een landing op de rug. Dat zal hem leren.
Een andere newbie denkt dat zwemmen the way to go is. De instructeur die de vlieger begeleid krijgt flinke stoten in kwetsbare plaatsen maar tracht er alsnog professioneel bij te blijven.
Je hebt ook de first time skydivers met duidelijk talent die het principe meteen doorhebben. Ze vallen kaarsrecht de tunnel in en op een vijftal seconden hangen ze in de lucht met hun blik op een zalige oneindigheid. De instructeur kan dan rustig knikken. "You're doing perfect."
En dan heb je die eenzame vliegmomenten die je tot diep van binnen roeren. De allerkleinste kindjes vanaf 3 jaar denken echt als superman te kunnen vliegen en kijken tijdens hun skydive vol verwondering naar hun ouders die honderd foto's maken van hun vliegende spruit.
Deze avond hadden we een 64 jarige dame die enthousiast 2 skydives afwerkte en volledige hyper stond van de ervaring. Achteraf wist ze me te vertellen dat ze vandaag haar moeder had begraven en dat we ondanks dit emotionele moment haar dag weer hadden goed gemaakt.
En daardoor werd ik er weer aan herinnerd dat dit geen gewone job is. Dit is mensen een kans geven om alles even los te laten en te ervaren - al is het maar voor een minuut - hoe het voelt om vogelvrij te zijn.
Tuesday, February 19, 2008
Een dag als (g)een ander.
10u30 AM. Ik voel me altijd kiplekker op weg naar het werk. Ook al stuur ik de auto richting file, het doet me niets om de hele tijd aan 25 mijl per uur vooruit te bollen op de zevensvakssnelweg, temidden van de autostroom die langzaam naar het noorden trekt.
Want onderweg kan ik de skyline van downtown LA bewonderen en denk ik aan de ontelbare filmscene's waarin deze wolkenkrabbers worden getoond. De opschietende palmboompjes die de stad her en der sieren, veroveren telkens weer mijn hart.
Ondertussen staat de nieuwste rap-en popmuziek op K-Kiss FM te loeien en zing ik uitbundig mee. Ik luister aandachtig naar de laatste Hollywood-roddels. Het is misschien wel een nieuwe verslaving: "waar heeft Brit (spears) deze nacht uitgehangen, of welke stoten heeft Paris allemaal uitgehaald".
Ook op het werk zijn we voortdurend bezig over de LA-scene. Matt doet mee aan de Gladiator special op NBC, Shamira probeert een auditie te pakken te krijgen voor een commercial, Mike James werkt aan een script,.. showbizz is why we are here, baby !
Vandaag kregen we een Mexicaanse popster over de vloer. We werden weer gefilmd en komen volgende week op de Mexicaanse televisie.
De terugweg naar huis is al even betoverend. De klim door de Hollywood-hills weegt zwaar op de motor van mijn blauwe van, maar het loont wanneer ik dan plots de lichtjes in de vallei zie flikkeren. Ook een volle maan is van de partij; ze doet de golven in de oceaan oplichten als diamantjes.
Nog even een snelle stop voor een diepvriesmaaltijd van Ralph's, de plaatselijke supermarkt. Groentelasagne met oververwerkte groentjes, niet de beste die ik zal eten maar de buik is toch weer gevuld.
Als laatste geniet ik van een filmpje en kruip ik in mijn nest. Alweer een superdag voorbij in mijn droomstad. Morgen start mijn shift pas om 3u en heb ik tijd om wat rond te wandelen en te genieten van de omgeving en vooral, van het zonnetje !
Want onderweg kan ik de skyline van downtown LA bewonderen en denk ik aan de ontelbare filmscene's waarin deze wolkenkrabbers worden getoond. De opschietende palmboompjes die de stad her en der sieren, veroveren telkens weer mijn hart.
Ondertussen staat de nieuwste rap-en popmuziek op K-Kiss FM te loeien en zing ik uitbundig mee. Ik luister aandachtig naar de laatste Hollywood-roddels. Het is misschien wel een nieuwe verslaving: "waar heeft Brit (spears) deze nacht uitgehangen, of welke stoten heeft Paris allemaal uitgehaald".
Ook op het werk zijn we voortdurend bezig over de LA-scene. Matt doet mee aan de Gladiator special op NBC, Shamira probeert een auditie te pakken te krijgen voor een commercial, Mike James werkt aan een script,.. showbizz is why we are here, baby !
Vandaag kregen we een Mexicaanse popster over de vloer. We werden weer gefilmd en komen volgende week op de Mexicaanse televisie.
De terugweg naar huis is al even betoverend. De klim door de Hollywood-hills weegt zwaar op de motor van mijn blauwe van, maar het loont wanneer ik dan plots de lichtjes in de vallei zie flikkeren. Ook een volle maan is van de partij; ze doet de golven in de oceaan oplichten als diamantjes.
Nog even een snelle stop voor een diepvriesmaaltijd van Ralph's, de plaatselijke supermarkt. Groentelasagne met oververwerkte groentjes, niet de beste die ik zal eten maar de buik is toch weer gevuld.
Als laatste geniet ik van een filmpje en kruip ik in mijn nest. Alweer een superdag voorbij in mijn droomstad. Morgen start mijn shift pas om 3u en heb ik tijd om wat rond te wandelen en te genieten van de omgeving en vooral, van het zonnetje !
Sunday, February 17, 2008
Stuff
Een mens heeft al gauw minder boeiende verhalen te vertellen wanneer die aan het werk gaat. Dag in dag uit dezelfde ervaringen uit de doeken doen zou al snel gaan vervelen. Dus vraag ik mij af, wat was er vandaag anders dan andere dagen ?
Eerst en vooral werkte ik vandaag een dagshift. Dat wil zeggen dat het op een zondagochtend lekker vlot gaat op de 405, de drukste autostrade in LA. Dit keer niet aan 30 mijl per uur tot aan het werk, maar wel de normale snelheid van 65 mph. Niet dat de 6 rijvak-tellende snelweg leeg is, maar de auto's hebben voldoende ruimte om hun weg te volgen. Dat brengt mij natuurlijk veel te snel op het werk. De City walk van Universal Studio's ligt er verlaten bij wanneer ik de deuren van Ifly open. De zon is zelfs nog niet door de mistwolken doorgebroken.
Tegen een uur of 10 klaart de lucht helemaal op. Na een viertal avondshifts gewerkt te hebben lijkt het alsof het daglicht op mijn huid brand. Eigenlijk zijn alleen mijn onderarmen en mijn gezicht al flink gebruind. Nu zie ik er natuurlijk uit als een marshmallow. Wil ik in de lente geen figuur slaan zal ik tijdens mijn vrije dagen allicht tijd moeten besteden aan het bijbruinen van de buik en borst.. nu weet ik waarom zonnesalons hier zo populair zijn ! ;-)
Ook anders vandaag was het publiek dat de windtunnel bezocht. Heel vreemd, maar afhankelijk van de shows of de concerten die doorgaan in het amphitheater van Universal, krijgen we te maken met een zwart, latino of blank publiek. Eergisteren waren het vooral zwarten, gisteren latino's en vandaag blanken. Ze spreken allemaal Engels natuurlijk, dus dat valt wel mee.
Het latino-accent is super schattig. Ze rekken hun L zo uit als ze bijvoorbeeld "Flight" (felllight) zeggen.
De westkust-zwarten (zo ben ik ze gaan noemen owv hun accent), spreken dan weer hun I en A plat uit. Bv Fly wordt Flaa uitgesproken, of yeah is yee.
Ondertussen begin ik ook de nieuwste slang op te pikken, a.k.a de 'hippe' taal.
Whaddup diddy Yo = How are you.
Good stuff = Super / well done.
Bad-ass = super cool, like 'a bad-ass phone'
..-bitches : bv 'you lazy-bitches get off yo ass."
You Fly: wilt niet zeggen 'jij vliegt', maar "you're cool" of 'je bent tof..' BV. "Damn bitch, you stupid fly!" is ironisch genoeg een super compliment :-)
Off the hook : is de nieuwe manier om 'awesome' te zeggen.
For sure ! : Amai nog ni / Tuurlijk / inderdaad !
For real : Watte / Echt ?
Shut up ! = Da meende ni !
Enz..
Morgen is een vrije dag. Voorlopig heb ik 1 roomie-bezoekje gepland in de namiddag en staat er ook gewoon de was op het programma. Tja, die moet ook gebeuren natuurlijk.
Wie eens wil chatten op MSN of kan bellen via Skype, ik ben in principe tussen 9 en 14u mijn tijd (ofwel tussen 18u en 23u in Belgie) online. Trek dus 9u af van de tijd in Belgie en je hebt de LA-time !
PS. Oh, mochten jullie nu zoiets hebben van 'hmm ik vraag mij af hoe dit er uit ziet of dat.. (bv winkels ofzo, of de straten of auto's of een park of whatever !), laat het mij weten, dan trek ik daar foto's van en stuur ik ze door !
Eerst en vooral werkte ik vandaag een dagshift. Dat wil zeggen dat het op een zondagochtend lekker vlot gaat op de 405, de drukste autostrade in LA. Dit keer niet aan 30 mijl per uur tot aan het werk, maar wel de normale snelheid van 65 mph. Niet dat de 6 rijvak-tellende snelweg leeg is, maar de auto's hebben voldoende ruimte om hun weg te volgen. Dat brengt mij natuurlijk veel te snel op het werk. De City walk van Universal Studio's ligt er verlaten bij wanneer ik de deuren van Ifly open. De zon is zelfs nog niet door de mistwolken doorgebroken.
Tegen een uur of 10 klaart de lucht helemaal op. Na een viertal avondshifts gewerkt te hebben lijkt het alsof het daglicht op mijn huid brand. Eigenlijk zijn alleen mijn onderarmen en mijn gezicht al flink gebruind. Nu zie ik er natuurlijk uit als een marshmallow. Wil ik in de lente geen figuur slaan zal ik tijdens mijn vrije dagen allicht tijd moeten besteden aan het bijbruinen van de buik en borst.. nu weet ik waarom zonnesalons hier zo populair zijn ! ;-)
Ook anders vandaag was het publiek dat de windtunnel bezocht. Heel vreemd, maar afhankelijk van de shows of de concerten die doorgaan in het amphitheater van Universal, krijgen we te maken met een zwart, latino of blank publiek. Eergisteren waren het vooral zwarten, gisteren latino's en vandaag blanken. Ze spreken allemaal Engels natuurlijk, dus dat valt wel mee.
Het latino-accent is super schattig. Ze rekken hun L zo uit als ze bijvoorbeeld "Flight" (felllight) zeggen.
De westkust-zwarten (zo ben ik ze gaan noemen owv hun accent), spreken dan weer hun I en A plat uit. Bv Fly wordt Flaa uitgesproken, of yeah is yee.
Ondertussen begin ik ook de nieuwste slang op te pikken, a.k.a de 'hippe' taal.
Whaddup diddy Yo = How are you.
Good stuff = Super / well done.
Bad-ass = super cool, like 'a bad-ass phone'
..-bitches : bv 'you lazy-bitches get off yo ass."
You Fly: wilt niet zeggen 'jij vliegt', maar "you're cool" of 'je bent tof..' BV. "Damn bitch, you stupid fly!" is ironisch genoeg een super compliment :-)
Off the hook : is de nieuwe manier om 'awesome' te zeggen.
For sure ! : Amai nog ni / Tuurlijk / inderdaad !
For real : Watte / Echt ?
Shut up ! = Da meende ni !
Enz..
Morgen is een vrije dag. Voorlopig heb ik 1 roomie-bezoekje gepland in de namiddag en staat er ook gewoon de was op het programma. Tja, die moet ook gebeuren natuurlijk.
Wie eens wil chatten op MSN of kan bellen via Skype, ik ben in principe tussen 9 en 14u mijn tijd (ofwel tussen 18u en 23u in Belgie) online. Trek dus 9u af van de tijd in Belgie en je hebt de LA-time !
PS. Oh, mochten jullie nu zoiets hebben van 'hmm ik vraag mij af hoe dit er uit ziet of dat.. (bv winkels ofzo, of de straten of auto's of een park of whatever !), laat het mij weten, dan trek ik daar foto's van en stuur ik ze door !
Friday, February 15, 2008
Vandaag..
Vandaag kwam er iemand van Universal Studio's naar mij. Of die geen flyer mocht hebben want Tom Cruise had wel interesse om het eens te proberen. Waaah !!!
Vandaag weer nieuwe teamleden leren kennen. Rosa en Victor. Enorm lieve, toffe collega's.
Vandaag viel mij op hoeveel complimenten en aanmoedigingen er worden gegeven. Echt voor de kleinste dingen, zoals iets gaan halen of invallen voor iemand. Er wordt dan zo'n blijk van appreciatie gegeven dat dat iedereen aansteekt. Dat is wel meer zo bij de customer service people dan bij de instructors. Ik wordt er in elk geval helemaal hyper van.
Vandaag was de sfeer zo tof dat ik nu zonder stem zit, of alleszins wat er van overblijft is een schraal hees geluid. Ik moet leren mijn stem beter te gebruiken in al dat lawaai.
Vandaag was Valentijnsdag en dat merkten we aan de koppeltjes die overal rondliepen, op hun paasbest gekleed en af en toe een roos in de hand. Romantiek leeft !
Vandaag was de voorlaatste dag van mijn avondshiften. Vrijdag nog 1 avondshift en dan werk ik in de dag. Dat gaat een verademing zijn !
Ik hou van de manier waarop ze hier op de werkplek met elkaar om gaan. Ok, drama is er overal, maar ze zeggen hier duidelijk wat er op hun lever ligt, zonder al te veel gezever. Ze lijken ook gevoeliger te zijn in de verwoording. En dat ligt me wel.
Vrijdag komen Kirsten en Andy naar LA ! Ze zijn hier voor een weekend. Ik kijk er naar uit om eindelijk de man van Kirsten te kunnen ontmoeten. Alleen jammer dat ik heel het weekend moet werken. Volgende maandag en dinsdag heb ik vrij. Ik zal allicht plannen moeten beginnen maken..
Momenteel ben ik op zoek naar een studiootje in Hollywood. Das niet zo eenvoudig want de huur is hier enorm duur. Je hebt West-Hollywood, de duurste cote waar de residenties van de filmsterren beginnen, dan Hollywood zelf dat nogal vies en vuil is en niet erg begeerd, dan heb je North Hollywood, das 'over the hill' en daar is het zowat mikken naar de goede buurten. In de ene blok is het veilig, maar dan 2 blokken verder heb je weer latino-gangs zitten. Als je genoeg verdient vind je gemakkelijk een leuk appartementje vanaf 1500 in de maand. Helaas verdien ik er maar 1850 en dus is mijn budget beperkt tot een 850 dollar. Op zich zeker niet verschrikkelijk weinig, maar met dit budget is het enorm wikken en wegen tussen huurprijs en locatie..
En zo zien we maar weer : LA is een grootstad met z'n voor en nadelen, z'n betere buurten en minder goeie buurten.
Een laatste bedenking van vandaag: LA heeft veel wacko's rondlopen. Je kan het je niet voorstellen hoeveel rare mensen hier zijn. Het houdt je wel bezig als je zo op straat rondloopt en het doet je zelfs een beetje hunkeren naar de 'normale' mensen die je in Belgie tegenkomt. Al denk ik dat er daar ook veel rare mensen rondlopen, maar dat die gewoon niet zo expressief zijn..
Wat denken jullie ?
Vandaag weer nieuwe teamleden leren kennen. Rosa en Victor. Enorm lieve, toffe collega's.
Vandaag viel mij op hoeveel complimenten en aanmoedigingen er worden gegeven. Echt voor de kleinste dingen, zoals iets gaan halen of invallen voor iemand. Er wordt dan zo'n blijk van appreciatie gegeven dat dat iedereen aansteekt. Dat is wel meer zo bij de customer service people dan bij de instructors. Ik wordt er in elk geval helemaal hyper van.
Vandaag was de sfeer zo tof dat ik nu zonder stem zit, of alleszins wat er van overblijft is een schraal hees geluid. Ik moet leren mijn stem beter te gebruiken in al dat lawaai.
Vandaag was Valentijnsdag en dat merkten we aan de koppeltjes die overal rondliepen, op hun paasbest gekleed en af en toe een roos in de hand. Romantiek leeft !
Vandaag was de voorlaatste dag van mijn avondshiften. Vrijdag nog 1 avondshift en dan werk ik in de dag. Dat gaat een verademing zijn !
Ik hou van de manier waarop ze hier op de werkplek met elkaar om gaan. Ok, drama is er overal, maar ze zeggen hier duidelijk wat er op hun lever ligt, zonder al te veel gezever. Ze lijken ook gevoeliger te zijn in de verwoording. En dat ligt me wel.
Vrijdag komen Kirsten en Andy naar LA ! Ze zijn hier voor een weekend. Ik kijk er naar uit om eindelijk de man van Kirsten te kunnen ontmoeten. Alleen jammer dat ik heel het weekend moet werken. Volgende maandag en dinsdag heb ik vrij. Ik zal allicht plannen moeten beginnen maken..
Momenteel ben ik op zoek naar een studiootje in Hollywood. Das niet zo eenvoudig want de huur is hier enorm duur. Je hebt West-Hollywood, de duurste cote waar de residenties van de filmsterren beginnen, dan Hollywood zelf dat nogal vies en vuil is en niet erg begeerd, dan heb je North Hollywood, das 'over the hill' en daar is het zowat mikken naar de goede buurten. In de ene blok is het veilig, maar dan 2 blokken verder heb je weer latino-gangs zitten. Als je genoeg verdient vind je gemakkelijk een leuk appartementje vanaf 1500 in de maand. Helaas verdien ik er maar 1850 en dus is mijn budget beperkt tot een 850 dollar. Op zich zeker niet verschrikkelijk weinig, maar met dit budget is het enorm wikken en wegen tussen huurprijs en locatie..
En zo zien we maar weer : LA is een grootstad met z'n voor en nadelen, z'n betere buurten en minder goeie buurten.
Een laatste bedenking van vandaag: LA heeft veel wacko's rondlopen. Je kan het je niet voorstellen hoeveel rare mensen hier zijn. Het houdt je wel bezig als je zo op straat rondloopt en het doet je zelfs een beetje hunkeren naar de 'normale' mensen die je in Belgie tegenkomt. Al denk ik dat er daar ook veel rare mensen rondlopen, maar dat die gewoon niet zo expressief zijn..
Wat denken jullie ?
Subscribe to:
Posts (Atom)
